Jantine

‘De Herberg is een kantelpunt geweest in de weg omhoog’

Bij de zoon van Jantine (35) werd begin 2025 een hersentumor geconstateerd. Een intensief jaar volgde. ‘Ik wilde het volhouden tot mijn zoon zijn kuren had afgerond. Maar afgelopen december ging het niet meer. Het was nodig dat ik het huis uit ging. Alleen dan kon ik echt tot rust komen.’ Jantine koos ervoor om naar De Herberg te gaan. Een moeilijke keuze, want kon ze haar gezin in deze situatie wel alleen laten?

‘Voor alle behandelingen moesten we veel reizen. Naar Utrecht, Rotterdam en voor een specifiek deel van de behandelingen zelfs naar Groningen. Zes weken lang iedere week, drie uur rijden vanaf onze woonplaats. De ene week was ik in Groningen, de andere week mijn man. De weekenden waren we thuis. Ik wist dat ik over mijn grenzen ging, niet alleen mentaal, maar ook fysiek. Toch wilde ik het volhouden. Als er eerst maar een einde aan de behandelingen komt, dan zien we wel verder, dacht ik. Ik leefde op mijn reserves.’

Moeder
‘Onze familie maakte zich zorgen en deelde dat ook. Ze zeiden: “Er moet nu echt iets gebeuren.” Toen pas begonnen we te accepteren dat het niet meer ging, dat ik het huis uit moest om tot rust te komen. Ik vond dat heel moeilijk. Over het huishouden maakte ik me geen zorgen, dat werd al grotendeels door anderen gedaan. Maar ik moest een jong gezin met vier kinderen achterlaten. Dat wil je niet als moeder en zeker niet in deze situatie. Je wilt er voor je kind zijn als hij zich ziek of verdrietig voelt. Ook al is God voor mij het fundament onder mijn bestaan, in deze periode heb ik wel enorm met Hem geworsteld. Hij belooft dat je kracht krijgt als je dat nodig hebt, maar ik had die kracht niet meer. Kon Hij die belofte nu dan niet vervullen, zodat ik als moeder bij mijn kinderen mocht zijn, in deze crisis? Pas toen ik in De Herberg was, heb ik dat stukje leren overgeven.’

Met elkaar
‘In De Herberg gaf God mensen om mij heen. Op het moment dat ik zelf de energie niet had om de Bijbel te lezen of te bidden, deden we het met elkaar. Als ik niet meer kon zingen, dan zongen we met elkaar.  Ik kon nergens meer initiatief in nemen, maar anderen namen het initiatief voor mij. Wat me enorm heeft geraakt, is dat er in De Herberg elke week wordt gebeden voor mensen die de weg naar De Herberg nog moeten vinden. Ik bedacht me dat er zo ook voor mij is gebeden, zonder dat ik dat wist. Dit soort inzichten maakten dat ik weer wat perspectief en hoop kreeg.’

Kantelpunt
‘Wanneer je thuis een traject ingaat, heb je een keer in de twee weken een gesprek met een hulpverlener en daarnaast gaat je gewone leven door. Maar in De Herberg staat je proces elke dag centraal. In De Herberg kwam aan het licht waar ik op leegliep. Mijn leven lang gedraag ik me al volgens de verwachtingen en maatstaven die anderen mij opleggen. Veel in mijn leven voelt als moeten. Loslaten en overgeven, dat is eigenlijk het hele verhaal. Maar zelfs het proces van loslaten wilde ik in de hand hebben. Toen ik heel diep zat, heb ik mezelf gedwongen om naar de kapel te gaan en daar echt álles aan God over te geven. Ik was alle grip kwijt, maar het gaf ook bevrijding. De Herberg is een kantelpunt geweest in de weg omhoog.’

Niet alleen
‘Ik heb in De Herberg een begin gemaakt met het proces om mijn patronen te veranderen. Ik moet leren leven vanuit wie ik zelf ben, met al mijn emoties en gevoelens. Ik mag mijn leven anders gaan inrichten. Er staat minder in mijn agenda en ook in huis probeer ik, waar het kan, rust te creëren. Maar om het daadwerkelijk vol te kunnen houden, heb ik ook hier mensen nodig. Ik kan bij familie terecht die een kamertje voor mij beschikbaar hebben gesteld. Dat is mijn Herberg-plek. Daar ben ik een aantal keer per week. Ik doe er uitgebreid Bijbelstudie en mijn creatieve spullen liggen daar ook. Verder zijn er momenteel verschillende hulpverleners bij ons gezin betrokken. Ik kan, maar hoef het ook niet alleen te doen.’