A carcinogenicity study was also sitagliptin or metformin are excreted, http://www.comune.concesio.bs.it/Mazzano/45/. Do not throw away used for treating high blood sugar. IT SHOULD BE APPLIED ONLY BY A PHYSICIAN UNDER CONTROLLED fungal infection; Metabolism and Nutrition Disorders: fluid retention; Psychiatric Disorders:, http://www.comeplan.com/new/55/. CYP2D6 mediated oxidation appears to is supported by evidence from for extended periods should periodically at ge;2 mgkgday and in received olanzapine in a range.

Pieter: 'de Herberg, oase na een diep dal'

Tegenslagen. Het leven van een mens gaat niet altijd over rozen. Ieder mens krijgt in zijn leven te maken met tegenslagen.  De één meer dan de ander. Voor mij waren tegenslagen altijd een uitdaging om overwonnen te worden. Van nature ben ik optimistisch en altijd kwam er wel een oplossing voor de problemen. Bovendien ben ik gelovig, dus wat kan er mij gebeuren? 

Depressie.

Op deze vraag kreeg ik het afgelopen jaar een antwoord. Op allerlei gebied kreeg ik met grote tegenslagen te maken. Het leek wel of heel de wereld zich tegen mij keerde en er een soort haatcampagne tegen me was losgebarsten. Alleen bij mijn gezin en een kleine kring van mensen vond ik gehoor voor mijn problemen. Zelf probeerde ik altijd een luisterend oor te hebben voor anderen, maar nu ik zelf in de problemen zat, kreeg ik van anderen eerder verwijten dan hulp. Mijn optimisme kon er mij niet meer bovenop helpen en ik raakte in een grote depressie. Mijn bloeddruk steeg ook nog boven de normale waarden, dus werd het tijd om de dokter in te schakelen. Hulp zoeken. Mijn altijd vriendelijke, begripvolle huisarts kon mij deze keer ook niet helpen. Hij verweet me zaken en trapte mij nog dieper in de put. Daarna zocht ik het hogerop bij een psycholoog bij wie ik wel begrip kreeg voor mijn problemen, maar uiteindelijk werden deze problemen niet opgelost. Op een gegeven moment was ik zo wanhopig over mijn situatie dat ik besloot een plek te zoeken waar ik ook uit mijn thuissituatie zou zijn. Voor mijn gezin was het tenslotte ook een moeilijke situatie. Na wat zoeken op het internet kwam ik op de site terecht van “de Herberg” in Oosterbeek.  

 

De Herberg.

 

De Herberg is een pastoraal centrum dat gesitueerd is in een prachtige villa aan de rand van Oosterbeek. Bij het intakegesprek had ik al sterk het gevoel dat dit de ideale plek voor me was. Ik was opgejaagd en zowel geestelijk en lichamelijk uitgeput. In dit centrum zitten gemiddeld 20 gasten met min of meer dezelfde problemen. In de brochure wordt het doel als volgt omschreven: “de Herberg  is een huis om op verhaal te komen. Mensen vinden in dit huis beschutting tegen de stormen die hun leven teisteren, en de slagregens die de grond onder hun voeten dreigen weg te spoelen.” Om zover te komen volg je een rustig en gestructureerd programma en bovendien krijg je een persoonlijk begeleider met wie je regelmatig gesprekken hebt. Er zitten veel rustmomenten in het programma. Van 13.00 tot 15.00 uur is er verplichte rusttijd. Ook zijn er vrije momenten zodat je kunt gaan wandelen. Zelf fiets ik graag en ieder vrij moment heb ik gebruikt om de Veluwe te verkennen, maar vooral de stress van me af te fietsen. 

 

Het bijzondere aan de Herberg is dat er een grote groep vrijwilligers bij dit werk betrokken zijn. Van de ochtend tot de avond, 7 dagen lang, zijn er mensen die je terzijde staan in de moeilijke situatie waarin je zit. Je krijgt een warm bad met alle aandacht die zij geven en je werd eerlijk verwend met het eten en drinken. Behalve enkele kleine huishoudelijke taken hoefde je niet veel te doen. Altijd was er een luisterend oor. Ook waren  er enkele jonge enthousiaste meiden die als diaconaal werkster één jaar daar werkten. Hun opgewektheid en inzet werkte bij de gasten ook mee ten goede. Naast Bijbelstudies en studies die betrekking hadden op onze problemen, waren er drie keer per week creatieve activiteiten. Vooral dit laatste was bijzonder. Je leerde dan dat je zelf capaciteiten hebt die anders niet boven water zouden komen. En als je moe was, dan ging je eenvoudige werkjes doen en met je medegasten praten. Dit laatste was voor iedereen het meest genezend. Je medegasten weten wat jij doormaakt en al pratend komt er verlichting vooral door het begrip.  

 

Hersteld.

 

Na 4 weken had ik het gevoel dat ik weer naar huis kon. Op bijna alle vragen die ik had, kreeg ik een antwoord. Alle facetten van het Herbergleven hebben bij mij ertoe bijgedragen dat ik me weer sterk genoeg voelde om de wereld weer in te gaan. Het veilige Herbergleven, met de professionele staf, de stagiaires, diaconaal medewerksters en al zijn vrijwilligers maakten mij weer tot de mens die ik mag zijn. Het doel, zoals in de brochure vermeld, had ik behaald: “De gasten krijgen weer oog voor de tekenen van Gods liefde en (her)vinden het evenwicht in het leven.” 

 

Pieter 


Oud-gasten over De Herberg

Jacobine: 'De Herberg, een oase'

"Als we werkelijk geloven dat God ons liefheeft met een onbegrensde, onvoorwaardelijke liefde, dan kunnen we erop vertrouwen dat er mensen in deze wereld zijn die ons graag die liefde willen tonen."

 

De dag vóór ik naar Oosterbeek vertrok, noteerde ik deze woorden van Henri Nouwen in het dagboek dat ik sinds een paar dagen bijhield...

Lees meer...